Phoebe Weston's artikel in de Guardian van november 10 manieren waarop de klimaatcrisis en natuurverlies met elkaar verbonden zijn toont het onderlinge verband tussen de biodiversiteitscrisis en de klimaatcrisis. Van verwoeste landschappen die minder koolstof absorberen tot extreme weersomstandigheden die landherstel nog moeilijker maken, het artikel beschrijft duidelijk het belang van een adequate aanpak van de dreigende crises met een holistische benadering.
Biodiversiteit en klimaatverandering zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en er zijn negatieve terugkoppelingen tussen beide. Maar deze onderlinge relatie biedt ons ook kansen om oplossingen te implementeren die beide problemen tegelijk aanpakken. Holistisch landschapsherstel is zo'n oplossing. Door ecosystemen te herstellen kunnen we samenhangende mondiale risico's op een geïntegreerde manier aanpakken en negatieve trends omzetten in positieve terugkoppelingen. Een holistische benadering van herstel - met andere woorden, niet alleen rekening houden met milieueffecten maar ook met sociale en economische gevolgen - kan ecosystemen klimaatbestendiger maken en een hele reeks andere voordelen opleveren voor lokale gemeenschappen.
Er worden ongelooflijke, innovatieve stappen genomen door mensen over de hele wereld om de onderling samenhangende crises waarmee we worden geconfronteerd aan te pakken - om de natuur te herstellen, de gevolgen van klimaatverandering te beperken, gemeenschappen nieuw leven in te blazen en te zorgen voor duurzame middelen van bestaan. Laten we eens duiken in de 10 manieren waarop holistisch landschapsherstel de onderling samenhangende problemen van natuurverlies en klimaatcrises kan aanpakken, in directe reactie op het bovenstaande artikel van Weston:
1. Bosbranden vernietigen ecosystemen Vuur kan worden gebruikt om bosbranden te beperken
Zoals het artikel in de Guardian beschrijft, verergert de klimaatcrisis het risico op bosbranden, met een kwart van alle landschappen ter wereld worden nu geconfronteerd met langere brandseizoenen. Het destructieve vermogen van vuur is iets waar veel meer van ons getuige van zullen zijn in onze levens. Toch heeft vuur ook het vermogen om ecosystemen te herstellen. Cultureel vuur is de sleutel tot het landschapsbeheer van de Aboriginals in Australië. Gaaf, gecontroleerde verbrandingen worden gebruikt om struikgewas op te ruimen en de brandstoflast van droge vegetatie te verminderen, waardoor het risico van hevige bosbranden wordt verminderd. De praktijk van culturele verbranding ondergaat momenteel een opwekking. En met de verwachting van een verzengende zomer in Australië zullen praktijken die in de loop van duizenden jaren in harmonie met het land zijn ontwikkeld, de sleutel zijn tot het beperken van extreme bosbranden.
2. Aangetaste landschappen leiden tot meer branden Biodiversiteit beheren vermindert bosbranden
Wanneer land dat ooit zwaar werd beheerd, wordt verlaten, kan de resulterende vegetatie een extreem risico op bosbranden creëren. Experts suggereren dat de recente bosbranden op Hawaii zo intens waren omdat invasieve grassen intense branden aanwakkerden die extreem moeilijk te blussen waren. Land actief beheren om de biodiversiteit te bevorderen is een effectieve manier om aangetast of verlaten land te herstellen en het risico op bosbranden te verminderen. In Zuidoost-Spanje is het risico op bosbranden in monocultuur dennenplantages groot tijdens lange perioden van droogte. AlVelAl - Commonland's lokale partner in Zuidoost-Spanje - vermindert dit risico en bevordert de biodiversiteit door selectief dennen te rooien. Deze techniek creëert ruimte voor de resterende dennen om te rijpen en rijke inheemse vegetatie de kans te geven zich op natuurlijke wijze te herstellen. Ecoloog Fernando Bautista beschrijft: "De ideale situatie is om de omvang van het bladerdak van de bomen die overblijven te vergroten, om het gebied dat bedekt is met struiken en grassen te vergroten en om de biodiversiteit te verhogen en tegelijkertijd het brandrisico in de regio te verminderen."
3. Vernietigde landschappen kunnen geen koolstof opslaan Herstelde landschappen slaan meer koolstof op
Wanneer landschappen in een aangetaste staat verkeren, is het vermogen van de vegetatie om koolstof te absorberen verminderd. Hersteltechnieken zoals regeneratieve landbouw, natuurlijke bosregeneratie, behoud van biodiversiteitshabitats, rivierherstel en kustherstel leiden tot een groei van de vegetatie. Een onderzoek uit Ethiopië toonden aan dat twee decennia van landschapsherstel leidde tot een verhoogde opname van organische koolstof in de bodem met bijna 10%. Als 75% van 's werelds bewoonbare land is aangetastlandschapsherstel biedt een geweldige kans om verweerde bodems te vegeteren en de koolstofopslag te vergroten: een krachtig hulpmiddel om de gevolgen van door de mens veroorzaakte klimaatverandering te beperken.
4. Hitte beschadigt en doodt wilde dieren Bomen en bossen koelen stijgende temperaturen af
Stijgende temperaturen en steeds vaker voorkomende hittegolven hebben een desastreuze invloed op wilde dieren. Hoewel we nog maar net begrijpen hoe dieren reageren op deze drastische veranderingen, weten we wel al technieken om dieren in het wild te helpen. Bossen bieden koele microklimaten Het planten van bomen in steden zorgt voor schaduwplekken voor zowel mensen als stadsbewoners. Onderzoek toont aan dat de temperatuur van minibossen in stedelijke gebieden tot wel 20 graden koeler dan gebieden zonder bomen. Herbebossing leidt ook tot koelere temperaturen omdat wolken vormen zich vaker boven bossen. Het op schaal kweken van bomen heeft daarom de potentie om de atmosfeer van de aarde af te koelen en zorgt direct voor schaduwrijke gebieden die beschermd zijn tegen de schittering van de zon.
5. Hittegolven vernietigen de oceaan Landschapsherstel ondersteunt oceaanherstel
De klimaatcrisis heeft ernstige gevolgen voor het zeeleven omdat de opwarming van de aarde leidt tot hittegolven in de oceanen. Meer dan 1 miljard zeedieren stierf in 2021 langs de Canadese kust toen de temperatuur opliep tot 40 graden Celsius. Maatregelen om de veerkracht van het mariene leven te ondersteunen moeten zowel op het land als op zee plaatsvinden. Terrestrische en aquatische habitats zijn nauw met elkaar verbonden en landschapsherstel ondersteunt het mariene leven op verschillende manieren. Regeneratieve landbouwtechnieken verminderen de behoefte aan pesticiden en herbiciden, waardoor schadelijke chemicaliën minder afvloeien naar stroomgebieden en de oceaan. Herstelde landschappen bieden ook meer hulpbronnen voor lokale gemeenschappen, waardoor de druk op oceaanbronnen afneemt.
6. Vernietigde oceanen kunnen geen koolstof opslaan Aangetast zeeleven herstelt snel
Het oceaanleven is uit het zicht, dus het is moeilijker voor ons om ons de diepte en de schaal van de achteruitgang van de zee volledig te realiseren. Helaas heeft menselijke activiteit een verwoestend invloed op het zeeleven door overbevissing, olielekkages, offshoreboringen, plasticvervuiling en afspoeling van chemicaliën. Oceanen spelen een sleutelrol bij het reguleren van het klimaatHet is dus van cruciaal belang om ervoor te zorgen dat de oceanen rijk en gezond blijven om de klimaatverandering te beperken. Gelukkig herstellen mariene habitats snel van degradatie en wetenschappers stel voor dat de wereldzeeën binnen 30 jaar weer in hun oude glorie hersteld kunnen zijn als we nu voldoende maatregelen nemen. Enkele bekende manieren om het onderwaterleven te herstellen zijn het herstel van kelp en zeegras. Deze praktijken leiden tot verhoogde koolstofvastlegging terwijl ze een toevluchtsoord vormen voor de aquatische biodiversiteit.
7. Het verlies van dieren uit bossen vermindert de koolstof die ze kunnen opslaan Biodiversiteit stimuleert koolstofvastlegging en -opslag
Gezonde ecosystemen zijn een verstrengeld tapijt van leven, en we begrijpen nu de cruciale rol die biodiversiteit kan spelen in de beperking van de klimaatverandering. Wilde dieren geven vorm aan de werking van ecosystemen en beïnvloeden processen zoals de kringloop van voedingsstoffen en de verdamping van oppervlaktewater. De koolstofcyclus animeren (ACC) is een concept dat wordt gepromoot door een groep wetenschappers, economen en natuurbeschermingsorganisaties die het idee verdedigen dat gezonde populaties van wilde dieren die deel uitmaken van functionerende ecosystemen leiden tot verhoogde koolstofvastlegging. Bevers veranderen hun omgeving drastisch door dammen te bouwen en wetlands te creëren, wat leidt tot een opname van koolstof. Kuddesoorten zoals gnoes leggen enorme afstanden af door gras te eten en dit om te zetten in mest, waardoor koolstof in de bodem wordt opgeslagen. Door te kijken naar het grotere plaatje van hoe wilde dieren planten en ecosystemen beïnvloeden, beginnen we de rol die rewilding en herintroducties van diersoorten kunnen spelen in het matigen van klimaatverandering beter te begrijpen.
8. Extreme weersomstandigheden maken landherstel nog moeilijker Op de natuur gebaseerde oplossingen verbeteren de veerkracht
Meteorologen voorspellen vaker extreme weersomstandigheden als gevolg van klimaatverandering. Op de natuur gebaseerde oplossingen zijn belangrijk voor het verbeteren van de veerkracht en het herstel na extreme weersomstandigheden. Oplossingen zoals het herstellen van mangrovebossen genereren minstens 28% meer toegevoegde waarde dan gebouwde infrastructuur zoals waterkeringen, dammen en stormafvoeren. Wanneer mangrovebossen gedijen goed langs kustenZe bieden een veerkrachtige natuurlijke infrastructuur die kustlijnen verstevigt en de impact van extreme weersomstandigheden zoals cyclonen, orkanen en tsunami's vermindert, terwijl ze tegelijkertijd zorgen voor een rijk aquatisch ecosysteem dat de biodiversiteit en mensen voedt. Nu extreme weersomstandigheden door klimaatverandering vaker voorkomen, is landschapsherstel een belangrijke oplossing om mensen en andere wezens veilig te houden.
9. Extreem weer dwingt mensen naar nieuwe gebieden Het creëren en ondersteunen van een gemeenschap is de sleutel tot landschapsherstel
Landschapsherstel biedt diverse oplossingen voor onderling samenhangende crises en stimuleert de vorming van gemeenschappen. Onderzoek laat zien dat succesvol landschapsherstel afhangt van het creëren van "sociale allianties". Het proces van sociale allianties vereist dat mensen hun verschillen opzij zetten, zich richten op wat ze gemeen hebben en samenwerken aan een project dat een organisatie of individu overstijgt. Een krachtig voorbeeld van het creëren van een gemeenschap is de ontwikkeling van La JunqueraEen regeneratieve boerderij in het zuiden van Spanje. La Junquera, ooit een verlaten dorp, is nu de thuisbasis van een bruisende gemeenschap van regeneratieve ondernemers, onderzoekers, studenten en praktijkmensen die werken aan landschapsherstel in een mediterrane context.
10. De hoeveelheid land die nodig is om voedsel te verbouwen neemt toe Ons begrip van hoe we de wereld in harmonie met de natuur kunnen voeden groeit
Landbouw draagt wereldwijd bij aan meer dan 30% van alle broeikasgasemissies. Naarmate het bewustzijn over de bedreigingen van conventionele landbouw voor de bodem en het milieu toeneemt, kiezen steeds meer mensen voor regeneratieve landbouw. Dit jaar 6.500 mensen woonden Groundswell bij - een regeneratief landbouwfestival in het Verenigd Koninkrijk - tegenover 400 in 2016. De regeneratieve landbouwbeweging zit in de lift nu zelfs conventionele boeren deze praktijken beginnen toe te passen. Hoewel sommige voorstanders van regeneratieve landbouw vrezen dat Corporaties maken de regeneratieve beweging groenerhistorische overeenkomsten zoals de EU-wet natuurherstel zal de groei van het op grote schaal voeden van mensen in harmonie met de natuur alleen maar ondersteunen.
Ontdek de werk van onze partners om meer te leren over hoe landschapsherstel samenhangende crises aanpakt.