In het hart van het CHiRP-project in India ligt het dorp Newaratola, waar de kracht van innovatief prototyping en gemeenschapsbesluitvorming heeft geleid tot een inspirerend verhaal over veerkracht en welvaart.
Bijna 25% van de wereldbevolking is voor zijn levensonderhoud afhankelijk van bossen. Bossen spelen een cruciale rol in het leveren van verschillende hulpbronnen en diensten, waaronder hout, voedsel, medicijnen en werkgelegenheid, die essentieel zijn voor het welzijn en levensonderhoud van miljoenen mensen wereldwijd. In combinatie met een op de gemeenschap gebaseerde aanpak van bosbeheer - waarbij lokale en regionale behoeften voorrang krijgen boven exportwensen, lokale kennis wordt meegenomen in het beheer en gemeenschappen worden betrokken bij het besluitvormingsproces - zorgen boslevensmiddelen voor meerdere inkomensstromen voor gemeenschappen en ondersteunen ze tegelijkertijd de bescherming en het herstel van bossen.
In Het herstelproject voor de centrale hooglanden (CHiRP) in Kabirdam, India, een landschapsinitiatief van 4 Rendementen, heeft een recent incident van het prototypen van alternatieve inkomstenstromen uit bossen geleid tot de beginstadia van een gemeenschappelijke bestuursstructuur. Het opzetten van zo'n structuur zal de toegang tot natuurlijke hulpbronnen en extra inkomsten uit bos aanzienlijk verbeteren.
Prototypen voor extra inkomstenstromen
De veldcoördinatoren en gemeenschapsmobilisten van Samerth Trust werken samen in het CHiRP-gebied om bosherstel te inspireren en te stimuleren en extra inkomstenbronnen te genereren. Mensen zetten ideeën om in actie door middel van prototyping: een hulpmiddel dat deel uitmaakt van de Theory U-methodologie van de Presencing Instituut. "Prototyping is een fase waarin mensen ideeën in actie proberen te brengen en dan zien hoe ze in de realiteit worden verwezenlijkt", zegt Shekhar Kolipaka, Senior Landscape Developer bij Commonland.
Het prototypingproces heeft bijgedragen aan inspiratie, heeft de sociale netwerken in het dorp versterkt en heeft geleid tot het bedenken van agroforestry-interventies, bamboeproductie en champignonteelt. In het dorp Newaratola begonnen dorpelingen te experimenteren met een nieuwe poging om inkomsten uit bos te genereren: Lac-teelt.
Teelt van Lac: van door de gemeenschap gegenereerde rijkdom naar een daad van solidariteit
In heel India en Zuidoost-Azië gebruiken mensen lak als natuurlijke hars. Het kweken van lak gebeurt door het uitzetten van lac insecten op bomen. De insecten voeden zich met de bast van de gastheerboom en scheiden een hars af dat vervolgens wordt geoogst en verwerkt. Lac van hoge kwaliteit wordt geproduceerd door de groei te controleren, de bomen te onderhouden en het bos met zorg te verzorgen.
Na een aantal maanden Lac insecten introduceren en de bomen verzorgen, maakten de dorpelingen van Newaratola zich klaar om te oogsten. Net toen de gemeenschap op het punt stond om te oogsten, sloeg het noodlot echter toe. Dieven, aangetrokken door de financiële opbrengst die werd gegenereerd, stalen de door de gemeenschap gegenereerde rijkdom.
Dit was een schok voor alle Lac-telers en hun ambities om een extra inkomen te verdienen. Zoals elke groep mensen in soortgelijke omstandigheden zou reageren, waren ze teleurgesteld en kapot van hun verlies. Gelukkig was er een onzichtbare held in hun midden.
Een jonge dorpeling van wie 3 van zijn 8 bomen door dieven waren geplunderd, besloot zijn medetelers te helpen. In plaats van zijn oogst te verkopen, deelde hij zijn overgebleven Lac-secreting insecten met de andere dorpelingen zodat zij weer konden beginnen met kweken.
Deze daad van solidariteit leidde tot een gedeelde vraag: hoe kunnen we als collectief samenwerken om gedeelde hulpbronnen te beschermen? Het idee om een bestuursstructuur voor de commons op te zetten schoot wortel.
Verbeelden wat lokaal bestuur mogelijk maakt
De dorpelingen van Newaratola begonnen te bespreken hoe ze de toekomstige opbrengsten konden beschermen en realiseerden zich al snel dat, aangezien het bos een gemeenschappelijk bezit is dat door de omliggende dorpen wordt gebruikt, er meer mensen bij de discussie betrokken moesten worden. "Ze realiseerden zich dat het niet alleen om ons gaat. Het zijn ook de naburige dorpelingen die erbij betrokken moeten worden," beschrijft Shekhar. "Ze denken na over de welvaart van andere mensen en hoe ze de bossen collectief kunnen beheren. Op die manier hebben ze heel bewust hun hart gebruikt om er vanuit een heel empathisch perspectief naar te kijken, waarbij ze naar ieders welvaart kijken."
De verbeelding van wat er mogelijk is als ze als een collectief werken, leidde tot nieuwe ideeën - zoals het aanleggen van extra bosaanplantingen, het vinden van manieren om het loslopende vee dat het bos overbegraast onder controle te houden en het collectief verkennen en beheren van extra inkomstenstromen uit het bos. "Wat we hier in Newaratola zien, is de toepassing van de inzichten van Nobelprijswinnares Elinor Ostrom over 'Governing the commons'", legt Shekhar uit," en hoe mensen met hun nieuwe inspiratie samenwerken om de 'tragedie van het gemeengoed' te voorkomen."
Het bestuur op orde brengen
De dorpelingen zijn al bezig met het opzetten van een bestuursstructuur. Op 23 september werd in Newaratola een bijeenkomst georganiseerd over de teelt en bescherming van lac, waaraan boeren uit vier dorpen deelnamen: Newaratola, Makkekonah, Tendupani en Thuhapani.
Er werd besloten dat de dorpelingen van Newaratola materiaal, training en technische ondersteuning zullen geven aan de boeren in de andere dorpen en dat er een belangengroep van boeren zal worden opgericht om goed bestuur te garanderen. Regels voor grazende dieren zullen worden opgesteld in overleg met de andere dorpsbewoners en de boeren zullen zich inzetten voor de gemeenschappelijke inspanning om het bos te herstellen. Om maximale winst voor hun lac-productie te garanderen, zullen boeren lakh gezamenlijk verkopen als een coöperatie. Dieven die worden betrapt bij het stelen van de lak, krijgen een boete die twee keer zo hoog is als de prijs van de gestolen goederen.
"Shekhar: "Er zijn veel mogelijkheden als er een bestuursstructuur is. Als het eenmaal routine wordt om te communiceren over de collectieve verantwoordelijkheid voor het bos, biedt dat mogelijkheden voor duurzame en blijvende inkomsten en een hersteld lokaal landschap.