Ellie Percey, landschapsontwikkelaar bij Commonland, geeft een reflectie op de recente bijeenkomst van het collectief Bioregional Weaving Labs in Brandenburg, Duitsland, verweven met inspiratie uit het baanbrekende boek Braiding Sweetgrass van Robin Wall Kimmerer.
"Het is een vreemde dichotomie die we onszelf hebben opgelegd, tussen houden van mensen en houden van land. We weten dat van een persoon houden agency en macht heeft - we weten dat het alles kan veranderen. Toch doen we alsof van het land houden een interne aangelegenheid is die geen energie heeft buiten de grenzen van ons hoofd en hart."
Robin Wall Kimmerer, Vlechtwerk voor Sweetgrass
Het Bioregional Weaving Labs (BWL) Collective is een lerend netwerk voor regeneratie van land en zee in Europa - een web van 'systeembemiddelende organisaties'. In het centrum zijn we een groep van plaatsgebonden organisaties die relaties tussen mensen koesteren voor bioregionale regeneratie over het hele continent.
Er is een verschil tussen een netwerk en een gemeenschap, maar in november communiseerden we als een Europese gemeenschap in de buurt van Berlijn, in het Brandenburgse landschap dat Commonland ondersteunt. We hebben niet de eeuwenoude diepgewortelde wortels van glokale inheemse gemeenschappen, maar desondanks brachten we de tijd door met het verbinden van onze verschillende wortels om samen te leren.
Ik heb nagedacht over de toenemende behoefte aan het opbouwen en koesteren van plaatsgebonden gemeenschappen - tussen mensen en de meer dan menselijke wereld, verbonden met de natuurlijke cycli van plaats en verbondenheid - van mensen met de stroomgebieden die hen leven geven. En ik merk steeds meer dat regionale leernetwerken een vitale rol kunnen spelen in het (in stand houden van) gemeenschappen van wevers.
Tijdens onze bijeenkomst zei iemand: "Weefsters zijn de gezondheidswerkers van het volk en het land. Wevers verzorgen de verbindingen die op zoveel plaatsen zijn verminkt door het mondiale Kapitaal, de extractie en de consumptie.
Wevers zijn pioniers op het gebied van gemeenschapsvorming en restauratie in landelijke regio's; ze staan vaak alleen in hun verlangen om dieper te wortelen en breder te reiken in het verkennen van (de overgang naar) mogelijke, alternatieve 'werelden'. Ze werken aan het voeden van 'ruimtes om erbij te horen' in de landschappen die ze hun thuis noemen. Dit kan pijnlijk werk zijn, door af te stemmen op het trauma van onze afscheiding van de levenscyclus van de natuur. Ze moeten diep luisteren naar hoe die trauma's zichtbaar worden in het leven en werk van overspannen landbeheerders, jongeren en ouderen, in de co-morbiditeit van menselijk en meer-dan-menselijk leven in de 21e eeuw.
Kimmerer spreekt over de wijsheid van regenererende (als in, het opnieuw bezoeken, vernieuwen) ceremonies: "Ceremonie richt de aandacht, dus aandacht wordt intentie... Ceremonie overstijgt de grenzen van het individu en resoneert voorbij het menselijke domein.Deze daden van eerbied zijn krachtig pragmatisch. Dit zijn ceremonies die het leven uitvergroten."
Ceremonies die samen worden uitgevoerd - ter ere van het leven - kunnen een rimpelend effect in de wereld hebben. Ze kunnen onze collectieve intenties bepalen om 'het door te geven en door te geven'; het zijn ruimtes van vreugde en eerbied, waar het onuitsprekelijke - liefde en spiritualiteit - het fysieke en praktische ontmoet op een manier die - als ze regelmatig worden beoefend - ons echt kan. veranderen.
Dat alles om te zeggen dat deze hoopvolle bijeenkomst van mooie, zorgzame zielen me aan het denken zette over het uitnodigen van meer levensvierende en dankzeggende ceremonies in mijn leven en dat van de mensen om me heen. Voor nu - dank aan de wevers die in november samenkwamen: dank voor alles wat jullie meebrachten naar onze dagen samen in Hoher Fläming, Brandenburg.
